Choose ko 'Day!

Fact: Mula noong pagpasok ng 2009 (2% ng 2009, hehe), hindi pa ako naabsent sa beer. Ewan ko ba, parang gabi-gabi na lang, sa mga napupuntahan ko, laging may sesyon, e hamak na tapos na ang Oktoberfest. Jan 1, New Year's celebration; Jan 2, 70s Bistro sa pagbabay sa berdey ni bossing Mara; Jan 3, wedding preps kila Annie; Jan 4, wedding ni Annie; Jan 5, 8liens sa Bahay ni Juan; Jan 6, DNS sharing ni Junior; at kagabi, naunsyaming Email Server sharing ni Roz.

Fiction: Lasing Philosophy pa rin. Hindi maipaliwanag ng "utak kong lito" (henyo, pahiram ng iyong legendary phrase... hehe...) at mananatiling higanteng question mark ang katinuan ng isang tao kapag nalalasing. Although may mga basis na ako tulad ng nangyari kay Roz ("Hindi ako lasheng!"), at kay JR (kunwari hindi tunay na pangalan, haha!) na kumakanta ng "Di Ako Iiyak" habang nanglilimahid sa luha ang mga mata.

Fact: Nakakuha na si Momsy ng US NIV. Na-aapprove siya for a 10-year multiple entry under non-immigrant status sa US. Ang saya nga e. Nagtambay ako sa Baclaran Church, nakapagnovena kay St. Gerard, at naka-attend ng misa para sa 3 Kings. Hayan, sana hindi na mamroblema ang ate ko habang tinatapos yung kanyang grad studies. Ngayon pa lang, sobrang namimiss ko na si Momsy. Five months kaya siya dun! Ibig sabihin, 5 months akong walang ina. Waaah! Walang adobo, walang dinuguan, walang seafood curry... at walang bantay ang Popsy ko?! Oh no!

Fiction: Matuto kaya akong magluto in five months?

Fact: Isa na akong misyon. Kahit saan yata ako mapadpad -- sa trabaho, sa reunion, sa salu-salo sa barkada, nagmimistula akong nakakatawang tampulan ng tukso. Kulang na lang, ipost nila ang profile ko sa lost and found section ng mga dating sites sa internet. Kaya nga nagsenti mode ako sa Walang Malay. In fairness, hindi naman ako choosy (hindi talaga!!!). Sila ang choosy. Hehe, palusot.

Fiction: Malas daw ang mga taong ipinanganak sa year of the rabbit ngayong year of the ox. Ibig sabihin, malas ako. Pero sa nagdaang 2% ng 2009, hindi pa naman ako minamalas. Pero hello, last year kaya, swerte daw kami. Ngee, hindi kaya. Kung swerte ang mga rabbits last year, sana nakapagbreed na ako. Haha!

Fact: Solve ako sa ilang natanggap kong holiday gifts. Si SciPhone, si Baguio shirt, si Pink VS perfume, si Red jacket, si Sagada bead bracelet, at si lucky door charm. At siyempre, pababasbasan ko na rin si crystal bead rosary. Sa mga nakaalala, sobrang daming salamat. Sa mga makakaalala pa lang, thank you in advance. Hehe.

Fiction: Huwag ko kayang ibigay yung mga hindi ko pa naiaabot na holiday gifts ko? Selfish.

The Eheads Reunion Concert

Grabe, napuno yung tatlong parking lots sa gawi ng The Fort Strip nung magconcert ang Eheads noong Sabado. Ni hindi na nga namin naumpisahan yung opening number nila na may fireworks at usok dahil noong mga oras na yon, nagtatatakbo pa kami at naghahanap kung saan ang entrance.

Pero enjoy na rin kahit andun kami sa bandang likod. May projector screen naman. Solve na rin.

Nakakatuwa ang crowd. Lahat kumakanta. Lahat sumasayaw. May nagslapdance pa nga sa harap namin. May na-knock out pero kunwari di ko kilala. Hehe.

Kanya-kanyang ikot din ng treats. May naglibre ng drinks, tas burger, tas hotdogs!

Magkakasecond round pa sana kami ng food treats kaso, after the band’s 20-minute break, Ely’s sister, Lally, joined by the rest of the band, Marcus, Raimund and Buddy, announced that Ely was rushed to the hospital. Sobrang natahimik yung crowd. Parang lahat, nawalan ng vocal chords.

On the Eheads concert, the audience felt both extremes, an utmost emotional ride: total jubilation in finally seeing and singing with the band after six years… and total sadness, hearing firsthand that Ely’s physical and emotional strains took its toll.

Like most of those in the crowd, I too felt like not going. It was as if I was waiting for Ely to make a grand entrance and wow us again. Pero habang pinagmamasdan ko yung mga taong parang mga tinakasan ng lakas at ayaw pang umuwi, na-appreciate ko ang crowd. They’re hearts are with the band. No one was heard saying, sayang ang ticket o sayang ang pagod sa pagpila ng mahaba at pagtayo ng halos isang oras.

The concert may have ended abruptly. Sad as it did, at least I was there. I was one of the 20,000 who belted those familiar hits with the Eheads live on stage. Even if it was just half of their repertoire, it was grand. For me, it was worth it.

I just hope and wish that Mr. Ely Buendia would spring back to health para naman “Eraserheads, the Comeback” na! Sabi nga ni Ely, “They try to tell us we’re too old…” Eh, pano na lang ako?

As of the latest news beats, Ely is stable and doing well. Really uplifting news for a fan like me. Kahit another six years pa siyang magpahinga, pipila ako ulit sa susunod na reunion. Feeling classmate ko sila e.

lipad ko to

naalala ko nung magpunta kami sa freedom bar. may dalawang banda na nagpasayo ng kanilang awitin at sinabing walang title yung kanilang tinugtog. tapos, sa conspiracy din, nung tumugtog si rj jmnz, may kinanta din siyang walang title. uso ata ang mga walang title ngayon. anyway...

last weekend, mahabang byahe ang ginawa ko. sa haba niya, mahaba-habang pagmumuni-muni din ang naganap sa isip kong tuliro na rin sa mga bagay-bagay na dapat kong gawin (pati na rin yung mga bagay na hindi ko dapat ginawa).

sa pagdating ko naman sa aking destinasyon, tila bulang naglaho sa aking itinerary ang mga binalak kong gawin habang kako nagpapahinga sa nilibreng tuluyan sa min ni dadadidodu. sarap kasing mapahinga dun. bagong klima. bagong kwarto't kama. bagong channel sa cable. bagong food staples. bagong mga kainan. bagong mga kwentong mumu (dun daw sa bed na tinulugan ko, yun daw yung huling hinigan ng katawang lupa nung mga magulang nung may-ari nung bahay, sumalangit nawa!), bagong mga trip (sabayan daw ba ang mga sandamakmak na aliens sa pakikipagtalastasan). in short, bagong mundo sa loob ng 48 oras. isang commercial ng yugto ng buhay ko.

sa pagpagtatapos ng aking paglalakbay sa norte, kasabay ng mga manaka-nakang ambon at pag-ulan, heto't back to my senses na ulit ako. pagbukas pa lang ni laftaf, parang routine, agad kong binuksan yung aking email at kasabay nun ang status ng aking mga tasks at projects. parang gusto akong kurutin nung mga overdues ko sa wiki at online documentation, ganun na rin yung mga artiks sa website. at nagyeyehey naman yung proyekto na makalap lahat ng mga document templates na kailangan namin sa opisina para naman mapabilis ang aming correspondences.

naroon din yung constant reminder ko na rebyuhin ang linux filesystem. pagdating kasi sa mga bagay na teknikal, ewan ko ba, pero sa short-term retention lang kinacategorize ng aking hippocampus ang mga ito. kaya para ma-override at mailagay sa long-term, kailangan kong magrebyu lagi. heto't nakalimutan ko na nga ulit kung alin sa ext3 at reiserfs ang may journalling. nakalagay kasi sa nokbuk ko, sa ext3 siya, pero sa isang sulok ng aking nagpipilit na makaintindi ng mga teknikalidad, reiserfs ang may journaling. buti na lang, pwedeng i-google! o di-ba, ang salitang "google" ay pwede na ngayong gamiting verb?

at hayun, nagkaiba lang pala ang ext3 at reiserfs sa usapang pinuhan ng sector. pareho naman palang may journalling. mas lamang nga lang sa ngayon ang reiserfs sa usapang journalling.

ano ba ang journalling? para sa mga linoobs (pinaikling linux newbies) at nyologs (non-linux users or no-linux backgrounds), ang journalling ay... ito yung... para siyang record book. bawat proseso na nangyayari sa filesystem, dito nila-log. kumbaga, isinusulat niya ang bawat transaksyon na ginawa mo sa iyong filesystem. importante ito sa mga pagkakataong magcrash ang iyong computer. nagbabasa-basa pa rin ako ngayon, pero pag naintindihan ko na ng lubusan, magandang mai-share ko na rin. tipong in vernacular para masaya. umpisahan ko sa filesystem, hindi nga lang ngayon. ike-ks (knowledge sharing) ko muna sa office.

haay. daming iniisip. pati tuloy yung interview sa embassy, kinatatakutan ko. kawawa naman si atenggot pag hindi ako nakapasa, lalu't pinayagan na ko sa office na mag-leave. kawawa kasi all-expense paid nya to. maliban dun sa interview appointment na binayaran ko ng $9.95. barya lang naman to compared sa visa apps na $131 at plane fare (two-way reservation na kaya). sayang talaga pag na-deny ako. waah! ang problema ko, paano ko mapapaniwala ang consul na super duper closely tied ako kay motherland para magnais ng greener pasture sa ibang lugar. ang akin lang naman, which is what i personally believe, ang nagpapasaya naman sa tao ay siya rin. kung matayog ang pamantayan nya para maging kuntento sa buhay, dapat matayog din ang dapat niyang abutin para makamit yon at dapat, tayugin nya rin ang lipad.

ako naman, hindi naman katayugan ang pangarap ko. pero lipad ko to. maaaring matayog sa iba, pero sa akin, i'm freely flying. nag-eenjoy na ko e. ganoon naman. basta gusto natin ang ating paglipad, kahit bumabagyo pa, kakayanin! atsaka, penguins can fly, di ba? haha! whee!

Sleepiness

Yea, i'm blogging again. The reason being, i'm sleepy. The reason maybe, i snatched a bite at Annabelle's singkamas!

But my sleepiness is seemingly more physical mainly because my mind is still a whirlwind of things to do and tasks waiting to be flagged as DONE...

And i promised to do a brainless sharing on "the virtue of evil"... haha.

And i planned to blog about my week-long celebration of existence.

And i thought of those people and things i planned to blog. About dreamcatchers, about 8liens, about wishes and falling stars, about new songs in my head, about my new brainbench certification, about 2.3 to 2.4, about pursuits and long vacations, about ABOUTs.

Got to go. Real sleepy.

Ako din, masaya!

Naiyak ako dun sa letter ng aming CEO. Reading between the lines, siyempre, kahit paano nakakarelate ako.

Tama, ang dami ng nangyari. Pero kung susumahin, nakakaisang taon pa lang naman ako (at tatlo na ang 8layer), but then, I share the same sentiment though mine is shallow compared to that of the primemovers of 8layer.

Marami na rin akong natutunan, naranasan at napatunayan.

Basahin ang kabuuan

Sagada Survived 8lien Invasion

26 December 2007

We we're supposed to leave for Sagada. It was planned as if no planning was needed. And so, we weren't able to leave as planned. There were clients left and right. And a new 8lien (to be announced) was given a verdict. Welcome welcome new 8lien! Your name may sound a bit vulgar but to us, you're a name to reckon with!

27 December 2007

We slept in the office the night before. And I woke up feeling battered. Who wouldn't? I guess Chox really hated me that he kicked me thrice when I's about to nudge myself to sleep. Haha.

The 8liens made the most of the morning moving things here and there. Oh, yes, I forgot. We just moved into a new office.

By the afternoon, Chox (anxious to meet his "baby") with Yvette went ahead to Baguio. Pangkal and Henyo (with their "babies"), eager to rendezvous followed hours later. Meric, Deng and Roz were doing a client call. Nilda and I were there. Just there. Haha.

28 December 2007

By 2:00 am, the five of us drove to Baguio. We arrived there past 7:00 am. By 9:00 am, we were at Dangwa Terminal boarding a bus to Bontoc.

The 7-hour Baguio-Bontoc bus ride was the longest one I had but i won't mind taking it forever. The view from inside looking out was a "cooling" experience.



The jeep ride from Bontoc to Sagada took 45 bumpy minutes.


When we finally arrived in Sagada, it was drizzling. The first inn we found (Ganduya Inn) can't accommodate the 12 and a half of us. The 2nd was the Sagada Guest House were we stayed for two nights.

Dinner was a delight. Deng cooked adobong pusit and chicken afritada. What happened after that, I didn't know, because as soon as I got stuffed, I was already halfway to bed... then snoring.

29 December 2007

The adventure began late in the morning. We walked our way to the Sumaging Cave. And it was a real blast! It would have been blastier if Chinkee and Ehriel were there to enjoy it, and not just waiting at the mouth of the cave. Hmmm.


Then off we went to the Sogong Cave where the Hanging Coffins were. Amazing!



Next stop, Yoghurt House. Good thing they're serving delights of gargantuan servings. One order is good for 2-3 persons. Tsarap! We enjoyed the food too much that we didn't know we didn't have enough time to venture away to Bomod-ok Falls.

So, we whiled away the time exploring the town, the Parish Church, the "place where it's most peaceful", and the Echo Valley.



Again, Deng cooked pancit for all of us for the nightcap. I didn't eat much as I was still full from the meal I ordered at YH.

Then, everyone huddled by watching the news. Until...

Until Yvette showed the group the one image that made everyone chill. The ghost bride!

30 December 2007

Meric and Deng left at 7:00 am. What's new, client meeting! But they were nice enough to let us stay and still enjoy what's left of our time in Sagada--to buy souvenirs!

The plan was to take the 1:00 pm bus to Baguio but it left earlier so the group has to take a jeep ride to Bontoc and from there, take the bus ride to Baguio.

Well, I may not know what transpired after the group left Sagada. Because I (and later joined by Roz) opted to stay for two more days... Yep, to experience a Sagada New Year. I hope the gongs can cast the bad spirits away from me. Haha.

Special thanks pala sa pinagnakawan ko ng mga pix -- kay Tatay Einstein at Pangk Einstein. Kung wala silang dalang camera, wala akong ibidinsya ng Sagad-Ah! =)

Pasko sa Walong Patong

Una, salamat sa aming mga bossing, Meric at Deng, sa isang di makakalimutang salu-salo para ipagdiwang ang Pasko sa Walong Patong. Nakakaaliw, at nakakabaliw. Inumpisahan kasi ni Manong Cab Driver na feeling close na nakikipagkulitan habang tinatahak namin ang Edsa. Ang unang stop, sa Global Fun.

Medyo nabitin nga lang kami ng kaunti kasi hanggang 12mn lang pala sila noong Huwebes, e 1030p na kami nakarating. At dahil gustong sulitin, namputsa, una naming sinakyan 'yung Ranger! Susme, para akong nakasakay sa isang palakol na iwinawasiwas ng isang makulit na troll!

Free as a bird naman ang feeling ko sa giant swing. Kaso, hindi okey yung hangin. Para bang may hindi natapos na mwss project sa tapat. Hay, superb na sana...


Tapos, pumila sila sa Flipper. Doon, nag-pass ako. Nakikita ko pa lang na para silang mga hilong tea bag na iniikot ikot at iniitsa kaliwa't kanan, nahihilo na ko.


At matapos namin silang panooring hilo, overlooking the MOA compound sakay ng giant ferris wheel (na dapat pala nagdala kami ng kape't tinapay para nasulit ang sakay) naman ang naging next round.

Kakatuwa. Kakahilo. Kakabitin.





Kaya, sugod ang 8liens sa Pier 1. Pakabusog lang. Pakalango din.

Kasarap ng crispy pata dun. At after mabusog, (at mabitin sila sa SML), balik office kami. At hindi na sa 218, o sa 703. Officially, 503 & 501 na ang unit number ng office namin. At di na sa AIC (hmm, namimiss kaya kami ni Jonna? at ng mga guards, at ng mga cashiers sa 711?). Nasa Remco Tower na pala kami.

Amuy pintura (yung kulay orange) pa yung mga dingding kaya siguro na-high kami sa saya ng Christmas party namin. At heto ang mga ibidinsya.













Yep yep... we were a bunch of 8liens so enjoying the 21st-22nd day of December in an 8layeriffic way knowing full well that when it's party time, it's crazy party time. And when it's work time, party time is just around the corner. =)

A biggie toast to 2008!