My Preliminary Battle Against Ranidaphobia

they consider it a joke. i consider it a battle that i'll wage in feardom come until god-knows-when.

i thought i would just deal with it once a week, but then, i guess they're everywhere when the rainy season comes, even at 87-C!

87-C is the house number of our rented cum subsidized home-away-from-home and home-near-from-work in the middle of urban village called west capitol.

so you see, i am not expecting my great scourge to come leaping on our cemented carpark and crawling... goodness! one slimy little one was crawling just near the door knob! ooh, just thinking about it makes my head swell and my hands all clammy. i'm now getting the goosebumps too, and the palpitations.

see? i'm not laughing when they joke about my fear of frogs. and oh how they love to tease me now and then about it. how they love to see me scared and jumpy when they point at nothing and tell me "look ja, frog!".

or tell me i shouldn't be afraid of them, really, because one could turn out to be my prince!

so i have to start somewhere. conquer this fear which almost always embarasses me, but sends my so-called friends all ticklish and hooting. in fact, two friends sent me "froggy" gifts. a green burner with a miniature frog as decor and a cuddly frog stuffed toy. the first one is now broken and my friend told me i did it but i didn't.

now, the second one, ah! i took it as my preliminary stance to battle. i called it "froogie". i even displayed it on my table and brought it with me when we last visited baguio. poor thing, i left it at my friend's car.

some say talking about your fear is a good way to start a "treatment". all right, i'd rather talk about it than be in a room of... can't breathe!!!

lipad ko to

naalala ko nung magpunta kami sa freedom bar. may dalawang banda na nagpasayo ng kanilang awitin at sinabing walang title yung kanilang tinugtog. tapos, sa conspiracy din, nung tumugtog si rj jmnz, may kinanta din siyang walang title. uso ata ang mga walang title ngayon. anyway...

last weekend, mahabang byahe ang ginawa ko. sa haba niya, mahaba-habang pagmumuni-muni din ang naganap sa isip kong tuliro na rin sa mga bagay-bagay na dapat kong gawin (pati na rin yung mga bagay na hindi ko dapat ginawa).

sa pagdating ko naman sa aking destinasyon, tila bulang naglaho sa aking itinerary ang mga binalak kong gawin habang kako nagpapahinga sa nilibreng tuluyan sa min ni dadadidodu. sarap kasing mapahinga dun. bagong klima. bagong kwarto't kama. bagong channel sa cable. bagong food staples. bagong mga kainan. bagong mga kwentong mumu (dun daw sa bed na tinulugan ko, yun daw yung huling hinigan ng katawang lupa nung mga magulang nung may-ari nung bahay, sumalangit nawa!), bagong mga trip (sabayan daw ba ang mga sandamakmak na aliens sa pakikipagtalastasan). in short, bagong mundo sa loob ng 48 oras. isang commercial ng yugto ng buhay ko.

sa pagpagtatapos ng aking paglalakbay sa norte, kasabay ng mga manaka-nakang ambon at pag-ulan, heto't back to my senses na ulit ako. pagbukas pa lang ni laftaf, parang routine, agad kong binuksan yung aking email at kasabay nun ang status ng aking mga tasks at projects. parang gusto akong kurutin nung mga overdues ko sa wiki at online documentation, ganun na rin yung mga artiks sa website. at nagyeyehey naman yung proyekto na makalap lahat ng mga document templates na kailangan namin sa opisina para naman mapabilis ang aming correspondences.

naroon din yung constant reminder ko na rebyuhin ang linux filesystem. pagdating kasi sa mga bagay na teknikal, ewan ko ba, pero sa short-term retention lang kinacategorize ng aking hippocampus ang mga ito. kaya para ma-override at mailagay sa long-term, kailangan kong magrebyu lagi. heto't nakalimutan ko na nga ulit kung alin sa ext3 at reiserfs ang may journalling. nakalagay kasi sa nokbuk ko, sa ext3 siya, pero sa isang sulok ng aking nagpipilit na makaintindi ng mga teknikalidad, reiserfs ang may journaling. buti na lang, pwedeng i-google! o di-ba, ang salitang "google" ay pwede na ngayong gamiting verb?

at hayun, nagkaiba lang pala ang ext3 at reiserfs sa usapang pinuhan ng sector. pareho naman palang may journalling. mas lamang nga lang sa ngayon ang reiserfs sa usapang journalling.

ano ba ang journalling? para sa mga linoobs (pinaikling linux newbies) at nyologs (non-linux users or no-linux backgrounds), ang journalling ay... ito yung... para siyang record book. bawat proseso na nangyayari sa filesystem, dito nila-log. kumbaga, isinusulat niya ang bawat transaksyon na ginawa mo sa iyong filesystem. importante ito sa mga pagkakataong magcrash ang iyong computer. nagbabasa-basa pa rin ako ngayon, pero pag naintindihan ko na ng lubusan, magandang mai-share ko na rin. tipong in vernacular para masaya. umpisahan ko sa filesystem, hindi nga lang ngayon. ike-ks (knowledge sharing) ko muna sa office.

haay. daming iniisip. pati tuloy yung interview sa embassy, kinatatakutan ko. kawawa naman si atenggot pag hindi ako nakapasa, lalu't pinayagan na ko sa office na mag-leave. kawawa kasi all-expense paid nya to. maliban dun sa interview appointment na binayaran ko ng $9.95. barya lang naman to compared sa visa apps na $131 at plane fare (two-way reservation na kaya). sayang talaga pag na-deny ako. waah! ang problema ko, paano ko mapapaniwala ang consul na super duper closely tied ako kay motherland para magnais ng greener pasture sa ibang lugar. ang akin lang naman, which is what i personally believe, ang nagpapasaya naman sa tao ay siya rin. kung matayog ang pamantayan nya para maging kuntento sa buhay, dapat matayog din ang dapat niyang abutin para makamit yon at dapat, tayugin nya rin ang lipad.

ako naman, hindi naman katayugan ang pangarap ko. pero lipad ko to. maaaring matayog sa iba, pero sa akin, i'm freely flying. nag-eenjoy na ko e. ganoon naman. basta gusto natin ang ating paglipad, kahit bumabagyo pa, kakayanin! atsaka, penguins can fly, di ba? haha! whee!

For a Reason

i have always heard it being said: "things happen for a reason". so when things go nicely or screw up, there must be an explanation to it.

but when, even when we rack our brains and still can't find the reason, then to where do we look to find out why things happen? to the changing weather? in the stars? in the mindless wanderings of coincedences? or maybe, to someone else's reason?

or when finally found out what the reason is, why is it so hard sometimes to believe that IT IS?

when you've always been so dressed up and careful about the way you look, and the one time you got drenched under the rain was the same time when you accidentally met the person whom you've longed to see for eons-- is it a test of faith or a twist of fate?

when you know by heart all the formula for a series of theorem and the one thing that makes you sweat blood is the same formula that was asked for you to explain in a graded recitation, is a test of faith, or a twist of fate?

when the last person who you think would betray you was the one who did, is it a test of faith, or a twist of fate?

faith or fate, things still happen. changes unfold within or beyond understanding. if it falls outside of comprehension, is it better to seek for it or just let it slide and let whatever "reason" that made it happen be revealed?

i miss faith today. it flew a-distance to that place called fate. or maybe not. it didn't bid goodbye.

Mababaw na Luha

minsan, kahit ayaw ko, nagagawa ko yung mga bagay na ayokong gawin. tulad ng magpunta sa mall kung wala din naman akong balak bilin. ang kasunod kasi noon, napapabili din ako. at sa mga panahon ngayon, ito ang isa sa mga iniiwasan kong gawin. isa kasi akong impulsive buyer.

kaso, last saturday, after naming pumunta sa Joomla! Day Philippines, sa sm city edsa na kami dumiretso para doon sumakay ng fx pauwi ng bulacan.

at dahil naroon na nga ako sa mall, ayun, napasyal ako sa isa sa mga paborito kong tambayan. next to the bookstore, video store ang madalas kong itinerary. sad to say, na-leisure shopping na naman ako ng sangkatutak na vcd at dvd on sale. kay, ibinili ko na rin si popsy ng father's day gift--dalawang 2-in-1 dvd collection ni fpj.

naalala ko tuloy noong nakakita kami ni ate ng oil painting ni susan roces. hawig kasi sa rendering na yon si mumsy kaya hindi na ako ngayon nagtataka kung bakit number 1 fan si popsy ni fpj. hehe.

niwey, pagdating sa aking home sweet home (hello weekend!), after makipagchikahan kay madir (wala si padir, may bonding session with da big boys), nanood kami ng isa sa mga binili kong vcd. "i am sam" yung una kong isinalang. this time, normal ang aking madir. hindi kasi niya natapos yung movie. nakatulugan na niya. pero ako, sobrang na-touch. "i am sam" was simply amazing (hi smart, pahiram ng byline). same commendation goes to sean penn. at napatunayan ko na ang dali akong mapaiyak ng movies.

pero dahil ayoko namang matulog ng mugto ang mata ko (mahapdi kaya yun paggising sa umaga), nagsalang ulit ako. "the secret garden" naman. sa isip ko kasi, tutal napanood ko na siya, hindi na siguro ako maiiyak. kaso, sawi ako. hindi ko rin napigilang maluha sa ending.

tulad ng "a walk to remember" na everytime feel kong panoorin, kahit sampung beses ko ng napanood, naiiyak pa rin ako. haay, ambabaw talaga ng luha ko. ibig bang sabihin nito, mababa ang eq ko?

pero di na baleng matawag na iyakin, wag lang immature. :))

Jadobong Manok

Hindi ka raw matututong magbisikleta kung hindi ka matutumba at magagasgasan. Kung nag-aaral ka namang mag-drive, normal daw yung mabangga ka muna.

Kapag naman nag-aaral kang magluto, dapat matalamsikan ka muna ng mantika. Kaya nga nung natalamsikan ako habang nagluluto ng tikoy noong Chinese New Year, naisip ko, siguro, pwede na kong sumabak magluto.

Pero dapat pumasa muna sa strict standards ng aking mga intestines.

Nakapagluto na ko dati ng sinigang na maya-maya sa miso. Malakas lang ang loob ko kasi ako lang naman ang kakain. Nag-iisa kasi ako noon sa BCDA. Masarap naman siya. Ok naman ang asim. Kaso, dahil hindi ako marunong magbudget, napadami ang luto ko. Nauyam ako sa sinigang na maya-maya sa miso dahil tatlong araw ko siyang ulam.

Kanina, nagluto ako ng adobong manok. Isang linggo na kasing nasa freezer yung kawawang manok at walang pumapansin sa kanya. At dahil nag-iisa lang naman din ako, naglakas-loob na rin akong magluto.

Ang turo ni Mumsy, dapat sankutsado ang manok. Gisado sa sarili niyang mantika. So after kong isankutsa si chicken, hindi ko na alam ang gagawin.

Buti na lang, may cellphone si Mumsy! Nagising ko pa nga e. Pero natawa ang aking madir nang malaman niya ang pakay ng aking tawag. Kaya after niyang sabihin ang susunod na step para maging successful ang aking adobo, hinayaan ko na ulit siyang matulog.

All in all, I feel accomplished. Na-appease ko naman ang aking tiyan. Hindi naman masama ang lasa ng aking adobo. Next menu ko, tinola. Tutal, may manok pa rin sa freezer.

The Superb Problems

My sister just can't help feeling ecstatic and worried at the same time.

Their 4-year old son, Yno, started building with his lego blocks when he was three, of edifice structures, boats and cars, and draws them, especially churches, schools and nature views, and colors them in complimentaries.

Their 2-year old son, Deen, can already read words like "puzzle", "dinosaur", "father", "mother", "suddenly" without attending any pre-school.

My sister, when I called her, was all problematic and jubilation. "My hands are full raising two kids, and now I have two geniuses! How does one raise them?"

She and Kuya Dino bought Yno fingerpaints and coloring books, then. But he had outgrown the paints and the crayons and went back into drawing much more complicated ones for his age (said his summer arts teacher). Now, Yno has just finished his 3x a week swimming lessons.

Deen is now the youngest in a free play school which is just three floors below their unit at Residencia.

I haven't visited them lately. But I'm itching to. The last time I got in touch was five days ago. I spoke with Yno and Deen over the phone and they were trying to update me on what they were watching on TV and what they had been doing.


"I go swimming, Tita Jaja", said Yno when I asked him how he is. "Mommy and Daddy in the office", said Deen when I asked where they are.

Goodie, miss them so. The kids, I mean. Haha!

To give or not to give

"Pinahiram" ko kay Dada 'yung black/orange ko na Illustrazio padded backpack. Sabi ko, gamitin nya muna tutal may ginagamit naman akong Echolac na regalo naman sa kin ng kompanya noong Pasko. Pag nagustuhan niya, saka nya na lang ako bayaran.

Pero considering na si Dada 'yun, baka ireregalo ko na lang.

Read more