Ang Mga Hindi Dapat Iniisip

Hindi ko raw dapat isipin na pangit ang araw ngayon. Sabagay, tama naman. Madali kasi akong maapektuhan ng at makaapekto sa mga taong nasa paligid ko kaya wala akong karapatang magpakita ng pagliligalig.

Pero sino ba naman ang mag-iisip ng maganda? Lumindol na nga, tapos bumabagyo pa. Maganda ba yun? Isabay ko pang hanggang ngayon e hindi man lang ako nakakagawa pa ng hakbang para mapalitan yung mga IDs at cards na laman ng nawala kong wallet. Tapos nagkwento pa si kuya manong na ayaw na niyang bumalik sa skul. Haay, buyay nga naman, parang parking lot. Kung kailan gusto mo ng space, tsaka ang hirap hanapin.

At kung kailan naman asang-asa ka na wala ka ng mapaglalagyan e tsaka pala maluwag. Pero nakakalungkot pa rin. Kasi wala pala yung mga akala mong magiging kasabayan sa arangkada. Nag-iba na sila ng parking space. Mas gusto nila dun sa free parking. O dun sa covered parking. O sa may valet parking. O sa No Parking.

Sabagay, baka ambisyosya lang ako. Wala naman kasing parking slot para sa akin kasi wala naman akong sasakyan.

Pero wag ka, dalawang beses na kong nahuhuli ng pulis sa loob ng dalawang buwan. Isang No Left turn at isang No U-turn violation. Pero dahil parehong malapit ng maghapunan nung mga oras na ‘yon, ke dali nilang kausap. Boink boink nga yung inaaruga kong moralidad. Kaso wala talaga akong lisensya. At di ko naman maisurender yung plaka ng kutsicar kasi hindi naman akin. Hayko!

Tapos sisingit pa sa utak ko na may nagpapatigil sa king magtrabaho. Hihi. Kasi gusto niyang magwork ako para sa kanya. Hehe. Para daw gumanda ang takbo ng buhay ko. Haha! Teka, ganun na ba ko kagulo? Huhu? O ganun kalaki ang tiwala niya sa akin? Hmm. Kawawa naman si Gugey kung ganon. Haha ulit!

Tapos may nagtanong sa kin kung paano malalaman ang kaibhan ng crush at love.

At nakatutok ako sa palabas na Kung Ako Ikaw na center of attention ang aking center of phobia. Inadobo pa nga e.

Susme. Naubos na naman ang gabi ko. Hindi pa rin ako inaantok.

Binuno ko pa naman ang bagyo para lang makauwi ng maaga. Namimiss ko na kasing katabi si Dolphyn. Naku, kelangan na rin nitong mapa-dry clean. Pati si Kerber.

Pati ako.

Dysphemism

I haven't blogged in a while. David and Sarah seem to be lounging off somewhere in the wintry part of my left brain. Even Lakeisha has been waylaid by my incessant need to put her story off (even when my fingers are itching to type her dialogues night after night).

It's not about not having time. I believe I have my own time machine to brag about. I can turn mornings into evenings and vice versa. In fact, it's not about time. It's subtle persuasion. I haven't listened to myself lately. Or rightly put, I am my own worst listener.

But when it's not me talking, they can rattle on and over, and I'd digest every syllable.

Nonetheless, it's funny how I can easily rewind a moment of utter nonsense discussion and just as effortlessly forget a critical request.

So what fails me? Or maybe, the monstrous unwanted question is, who?

Or there's no need to ask such a pedantic question. The only thing that's given is Me.

Yet again, I desperately want to rule out my last sentence. Self-abusive emotions have driven me to a point of not differentiating sympathy from empathy, listening from paying attention, thinking from focusing, planning from prioritizing.

And the answer to my failing question leads me back to long ago.

A friend hit it right in the node. In fact, she commented at it for all the blogger readers to see putting butter when I should be getting axle grease.

A bit optimistic for her, I should say. She just gave me my prognosis. It was so sound a proof that I can't find any error. In fact, I have an overdose of optimism myself sedating me to overlook what's staring right in my face. A high dosage of resiliency also obliterated the way people would have regard me.

If that's an edge, it's not working. But currently, it's my fallback.

Just the same that it's my rage. My fallacy. My despair.

kabuluhan

isa ito sa mga napagmunihan ko sa piling ni makiling... para sa ibang pang wala lang, bisitahin lamang si walang malay.

huwag kang mag-alala
naiintindihan ko
kung buong puso mong
ipadama na ako’y
walang halaga

sa tuwina
sa pagtatama ng mga mata
naaaninag ko ang iyong
pangamba

kaya’t nauunawaan ko
kung bakit
gusto mong
umiwas
ngunit hindi ang
lumayo

makalimot
upang mapunan

masaktan
ng higit na makaramdam

upang patuloy kang
manabik
na ako’y
ipagtabuyan
upang ako’y
maipagsanggalang.

kaya’t
nakikiusap ako
huwag kang
magpaliwanag

sapat na sa aking
marinig
ang mga katagang
hindi mo
mabigkas.

That Thing Called Flattery

He said it was supposed to be a compliment. But coming from someone without control of his full senses, how would I know if he really meant it?

This was the question posed by an overbearingly intoxicated human being whom I envied for quite a long time. She, of all people, bore now the suffering of being called "in love".

In fact, she said, it was an understatement. She called herself a stupid lunatic fool in hopeless romantic pursuit of unmitigated passion. Her feelings haunt her like the ghosts of the Christmas verb tenses. She has lost her willpower to overcome it. All futile, she added. She can't deny that it's happening. She can but accept that this is her curse. Her last resort to save her remaining vestige of sanity is to plead guilty.

And she withered in front of me as a child would when a favorite toy is taken away.

I stared vehemently at nothingness as I refilled my glasses hoping that I could at least empathize. Yet I, too, felt scared. Even repulsed at the thought of me feeling scared. I could tell her a hundred and one pages of my own madness left unstirred by restraint and logic.

She looked at me, almost imploringly. And in the midst of all her sobs, she smiled sympathetically at me. I didn't hear her at first and she had to ask again, "Your tears, are those for me or are you the same stupid lunatic fool?"

I couldn't admit it at first. I didn't know. All I feel was a tight knot engulfing every twinge of panic beats within me. And I tasted salt. I, too, was crying.

Basta Oo!

Ang dali kong napa-oo samantalang dati, bago ako sumagot, kailangan walang nasasagasaan na trabaho o kahit personal committment.

Pero kanina, ewan ko ba, um-oo kagad ako. Siguro dahil ang tagal ko ng hindi nakakatanggap ng text o tawag mula sa kanya kaya isang aya lang, sama na! Walang gatol, walang pagdadalawang isip.

Ngayon ko tuloy naisip na baka bumulagta na ako sa pagod. Bukas kasi, este memya, kailangan kong tapusin yung manual para sa pos applix. Tas bili ako gift para kay Ditse kasi birthday niya ng a-uno. Magsisimula na rin kaming gumawa ng floral arrangements para sa Undas. Pero nakasagot ako na tatao sa Sizzlers buong araw bukas. Doon din kasi magpipickup ng bulaklak yung mga umorder sa min.

At sa Biyernes, matapos ang ilang taon, aakyat ako ulit ng bundok. Ang nakakatawa, yun nga, basta um-oo lang ako. Walang tanung-tanong kung saan at kung ga'no kataas yung aakyatin namin. Basta gusto ko lang. Siguro kasi wala ako sa sarili ko. Napagalitan kasi ako sa office. Dami ko kasing backlog. Puro umpisa, pero hindi ko pa natatapos. Masarap sana, ang daming bago. Pero ang dami ding kasing commercial sa trabaho. Kaya kanina, hayun, the invitation was a welcome deviation. Kahit pa isang milenyo na kong hindi man lang nag-eexercise, isa lang ang pumasok sa isip ko. Bagong lugar. Bagong kasama. Kahit man lang isang araw.

Haay! Buhay pa naman siguro ko pagdating ng Sabado kasi itutuloy namin yung napack-up na MTV shoot ng kasal ni bespren.

Susulitin ko na lang malamang ang pahinga sa Linggo.

At kung sakaling humihinga pa nga ako sa Lunes, kailangan ko ng isang epektibong strategy para magawa ko na ang mga gusto kong gawin sa buhay.

Hmm, sa bundok ko na lang mumuni-munihin kung pano. Mahabahabang akyatin din naman yon. Good luck na rin sa 'kin!

Ang Araw ng Eleksyon At Iba Pa

Nakakaaliw. Ang dami kong nakahalubilo ngayong araw na 'to. Pakiramdam ko, isa akong hitchhiker--pumara, sumakay at nagbabay hanggang makarating sa huling destinasyon.

Barangay at SK elections ngayon. Nagamit ko na naman ang aking right to suffrage kahit tatlo't kalahati lang ang kakilala sa mga aspirante. Ayon sa aking last update sa COMOLLECT, isa't kalahati lang sa binoto ko ang pinalad (o minalas) na manalo.

Pagkatapos naming bumoto, kasabay na akong lumuwas ni Atenggot. Ibinaba nya ko sa Balintawak para doon naman sumakay ng taxi para sa aking next destination: Wedding MTV shoot ng aking bespren noong kolehiyo. Sa UP Lagoon kami nagshoot. Nakakamiss nga yung lugar kasi noong kapanahunan ko sa unibersidad, shortcut ko lang ang lagoon pag papunta ako ng gym mula AS. Haha! Masipag pa kasi akong maglakad noon.

After namin sa lagoon, dumiretso kami ng CHR para sa next location shoot. Kaso bumigay yung battery ng camera. Kaya pack-up muna. Sa Sabado, may call slip ulit ang mga bida.

Next stop, KFC Katips. Inilabas kasi ng bosing ko yung kanyang mga tsikiting. At dahil nasa vicinity naman, nakisawsaw na rin ako sa pagiging tsikiting. Sarap kayang kasama nung mga bata. Sila yung tipong mga bata na isip matanda. Feeling ko nga, nagmature ako ng tatlong porsyento habang nakikinig sa palitan nila ng kurukuro at alaskahan.

Matapos mabusog ng mga tsikiting, nagpunta kami ng Dangwa. Doon ko naman kasi imi-meet ang huli kong appointment for the day. Nakaugalian kasi namin for the past 4 years na tumanggap ng flower arrangements tuwing Undas. Kaya ako, kahit hindi na gaanong nag-aalok, may nakakaalala pa ring umorder sa kin.

Mahabang lakaran, siksikan at tawaran ang nangyari sa pasilyo ng Dos Castillas. Na natapos sa pagbababay namin sa harap ng Quiapo Church para naman sumakay ng jip pauwi.

At bago ko pa mabuksan ang pinto, isa pang kaulayaw ang nanghingi ng kuru-kuro sa selepono habang ang isa nama'y nagbanggit ng pagkalito.

Nakakaaliw ang araw ko. Sa sampung sakay-salin, limang beses akong nag-hello at nag-goodbye sa limang grupo ng tao. Sa loob ng wala pang dose oras, tatlong bagong mukha ang nakilala ko, anim na tsikiting ang nagpagunita na masarap ang buhay, pitong kaibigan ang muli kong nakahuntahan, at apat na matalik na kaibigan ang nagpaalala na kahit paano'y ako'y may halaga.

Hindi ko pa nabilang doon sina Ama at Inang, Ate at Ditse, Gugey at Janpot...

Hindi ko na rin binilang yung mga kababaryo kong nagkalat sa labas ng Mababang Paaralan ng Malibong Matanda na walang alam tanungin sa buhay ko kundi ang iniilagan kong mga katanungan--kung kailan daw ako mag-aasawa, kung may bf na ba ako, kung dalaga pa ba... Syempre, depende sa tanong ang sagot ko. Ang sabi ko, mag-aasawa ako pero pagkatapos na ng eleksyon, yung bf ko may gf na kaya hindi pwede, at futek, DALAGA AKO HINDI BINATA!

Buti na lang, all's well that ends well. Bukas, balik trabaho. Wala ng nakakaaliw na sakay-salin. Pero tiyak, marami ulit na makakahalubilo. Sa Walong Patong kasi, ang isang tao, katumbas tatlo.

Kung gusto mo lang naman...

Naghahanap nga pala ang kumpanya namin ng mga kadaupang isip. Kung interesado ka o may naiisip kang magiging interesado, feel free to disseminate. Here's our advert:

You might have landed on this page accidentally, by mere curiosity, by sheer luck, or by pure incessant need to torture yourself because you want a job where the working environment defines and defies normalcy as caffeine-sustenance, night modes, deadliest deadlines, spontaneous sweats and effortless best.

But if you are willing to be a part of the 8layer Team, you must be:

(a) a fresh graduate or a tech novice starving for tangible and applicable learning/ training and wanting to make a difference not only to your own self but to others;

(b) an experienced IT guy or gal who is hungry for what's right and challenging, and again, spell a whole lot difference; or,

(c) an individual with high regard to doing things right and easy, and in these times that spells a great deal of difference.

You can still change your mind. Of course, there are lots of high paying jobs that let you do nothing but grow old and secure.

But if you are still reading along these lines, then you can still get fully rewarded and compensated while doing the more essential things--and feel young yet mature. You need to be in so you would understand what we mean.

So much for the buzz... We need YOU!

Tell us about how OPEN SOURCE opened your mind then fit your qualifications in any of these areas:

• Marketing and Sales
• Programming
• Linux Solutions
• Creatives and Design
• Software and Hardware Support

Attach your resume (resumes are the last thing we read, but they're a good starting point) and email us at info@8layertech.com or call 706.05.01 to 02 for interview schedule.